Naar Bommel

Woensdag 4 april 2007 - Column in het Brabants Dagblad

Door Tony van der Meulen

Wie Brabant verlaat via de A2 ziet bij het naderen van de Waal nog steeds een afslag naar Zaltbommel. Kennelijk zijn ze vergeten het achterhaalde bord weg te halen, het eens zo mooie stadje lijkt niet meer te bestaan. Het enige dat de reiziger ziet is een dichte laag bedrijfsgebouwen, variërend in lelijkheid en poenerigheid. Hier is het schrikbeeld van de toekomst al met grote inzet gerealiseerd: wie door Nederland rijdt komt alleen langs industrieterreinen.

Op goed geluk neem ik toch maar de afslag en als je dan even volhoudt en iedere opkomende twijfel bestrijdt, blijkt achter die decorbouw gewoon nog het oude rivierstadje te liggen. Alsof ze zich er een beetje voor schamen.

De Waal is er breed en indrukwekkend. Ik heb hier ooit een keer vanuit de bovenzaal, met aan drie kanten ramen, van restaurant De Verdraagzaamheid de zon onder zien gaan en dan blijkt geluk te bestaan.

Zaltbommel maakt zich deze namiddag op voor de eigen opvoering van de Matthäus Passion. Terwijl de vele liefhebbers van heinde en ver het stadje binnenstromen, is De Verdraagzaamheid gesloten, want het is maandagavond. Dit moet wijzen op grote voorspoed. Ik eet op het terras van The Rose in de Waterstraat, dat ik eerst in het telefoonboek niet kon vinden , omdat ik onder De Roos zocht. Dat wil ik wel zo houden. De winkeliers in de Waterstraat hebben een ouderwetse paaseierenwedstrijd georganiseerd: jongens en meisjes rennen langs de etalages met een lijst van vijfentwintig verschillende eieren, die ze moeten vinden. In Bommel doen daar ook allochtone kinderen aan mee. Zowel Suikerfeest als Pasen: als dat maar niet wijst op een dubbele nationaliteit. Toch Jan Marijnissen eens even over bellen. Het sigarenmagazijn sluit precies om zes uur, de uitbater gaat bij buurman Tigo een frietje halen.

Tussen de spelende kinderen (er rijden hier weinig auto's) lopen de concertbezoekers, te herkennen aan de winterjas over de arm. Vaste bezoekers van de Matthäus hebben al veel kou geleden in hoge kerken. Om het eigen lijden te beperken nemen ervaren zitters ook een kussentje mee. Ik zie zelfs een dame zeulen met een zwaar gecapitonneerde tuinstoel. De echte deskundigen hebben ook de complete partituur bij zich, zodat ze uitvoering van noot tot noot kunnen volgen. Wie naar de Matthäus gaat mét partituur draagt het boekwerk bij voorkeur zichtbaar voor de borst. Drie kwartier voor het begint staat er al een lange rij voor de fraaie Sint-Maartenskerk, waarvan je bij helder zicht vanaf de snelweg over de bedrijfstempels heen nog net de spitsloze toren kunt zien. Terwijl wij buiten in de rij staan, zit binnen een gezin ontspannen aan de aardappels, ons negerend alsof er elke dag zo'n rij voor het raam staat.

De uitvoering zelf heeft een wat kleinere bezetting dan in de Bossche kathedraal maar is ook werkelijk prachtig. De tweede bas is echter slecht bij stem. Daarom zingt Jesus zelf de mooie aria 'Gebt mir meinen Jesum wieder', waardoor het paasfeest in Bommel dit jaar met een extra wonder wordt verrijkt. Na afloop loop ik langs de donkere Waal, die er ook stil van is.

Met dank aan Cees van Hoof