Indrukwekkende uitvoering Via Crucis

Passieconcert Brabants Kamerkoor onder leiding van Fokko Oldenhuis; met Florian Just, bariton; en Jan-Paul Grijpink, piano en harmonium. Via Crucis en Rosario van Franz Liszt, en werken van Orlando di Lasso, Max Reger en Francis Poulenc. Zaterdag 8 april 2006 in de Hervormde Kerk, 's-Hertogenbosch.

Door René van Peer

Wie aan de componist Franz Liszt denkt, denkt onmiddellijk aan pianostukken vol virtuoos vertoon. Veel minder bekend is dat hij na zijn priesterwijding religieuze werken van grote intensiteit schreef. Een daarvan is 'Via Crucis', een getoonzette kruisweg die afgelopen zaterdag centraal stond in een indrukwekkend concert van het Brabants Kamerkoor in de Hervormde Kerk te 's-Hertogenbosch. Het koor bracht dit even sobere als diepgravende werk met veel gevoel voor de lading van de muziek.

In 'Via Crucis' liet Liszt zien dat hij het uiterlijke vertoon van zijn vroegere leven de rug had toegekeerd. Geen snelle en elegante guirlandes van noten, maar een bedachtzaam tempo met opvallend veel momenten van stilte. Sommige van de veertien staties hadden niet meer dan één regel gezongen tekst, andere werden verklankt door de piano. De drie keren dat Jezus bezwijkt onder het gewicht van het kruis, vormden aanleiding voor een diep droevig 'Stabat mater'. Het waren steeds niet meer dan drie zinnetjes, gezongen door de vrouwen met een harmonium als begeleiding. De stemmen leken hier aan de aarde te ontstijgen. De bariton Florian Just, die de woorden en gedachten van Jezus voor zijn rekening nam, en pianist Jan-Paul Grijpink sloten perfect aan bij de stemming.

Opvallend was hoe goed dirigent Fokko Oldenhuis inspeelde op de overdadige akoestiek van de kerk. Hij wist de zangers bij elkaar te houden, ook in de veeleisende motetten van Francis Poulenc na de pauze. Daarnaast liet hij tijdens Liszts kruisweg de stemmen steeds zo rustig wegsterven in de galm dat je vaak nauwelijks kon horen wanneer zang overging in rondwarende naklanken. Jammer was dat het publiek er blijkbaar moeite mee had om de stiltes in overpeinzing over zich heen te laten komen. Telkens was er wel iemand die dan net even moest kuchen of flink ritselend in het boekje moest bladeren - alsof ze het beangstigend vonden om in stilte op hun eigen gedachten teruggeworpen te worden, en koortsachtig afleiding zochten.